Misschien moeten we niet alleen praten over wat medisch nog mogelijk is en wat er nodig is om het leven dat we vasthouden zo goed als mogelijk te maken. Misschien moeten we óók durven kijken naar de levens daaromheen. Naar de omvang van de offers die we van gezinnen vragen.

We vinden het vanzelfsprekend dat een zorgprofessional door opleiding én jarenlange werkervaring kennis opbouwt. Net als we interesse hebben in wat een client/patiënt ervaart. Maar wat als degene om wie het gaat dat nauwelijks kan vertellen? Ook dan ontstaat er kennis die van waarde is. Drie mensen aan tafel, drie manieren van weten. Over de waarde van ervaringskennis die we niet altijd willen (h)erkennen.

Volgens mij begint goede zorg bij de vraag: Welke belofte doen we dit kind (-18+) en zijn gezin wanneer we besluiten dat we alles uit de kast trekken om het te redden?